ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿದೆ ಕುಂಬಾರನ ಬದುಕು


ಮುಂಜಾನೆದ್ದು ಕುಂಬಾರಣ್ಣ ಹಾಲುಭಾನ ಉಂಡಾನಂತ ಹಾರಾರೀ ಮಣ್ಣ ತುಳಿದಾನ?. ಇದು ಕುಂಬಾರರ ಜೀವನದ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ನೆನಪಿಸುವ ಗೀತೆ. ಆದರೆ, ಇಂದು ಕುಂಬಾರರ ಬದುಕು ನಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಮಡಕೆಯಂತೆ ಸವೆಯುತ್ತಿದೆ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳ ಭರಾಟೆಯಿಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿ ಕುಂಬಾರರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿವೆ. ಆರ್ಯೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿರುವ ಮಡಕೆ ಗಡಿಗೆ ಮತ್ತು ಭಜೆಂತ್ರಿ ಸಮುದಾಯದ ಇಚಲು ಬುಟ್ಟಿಗಳ ಜಾಗವನ್ನು ಸ್ಟೀಲ್, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಸುಣ್ಣಗಾರರ ಸುಣ್ಣದ ಬದಲಾಗಿ ಬಣ್ಣಗಳು ಬಂದು ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ, ಕುಂಬಾರ ಸಮುದಾಯದ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ಕುಂದಿದೆ. ಜೇಡಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ತಂದು ಕೆಲಕಾಲ ನೆನಸಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಮೈ ತುಂಬಾ ಬೆವರು ಹರಿಸಿ, ಮಡಿಕೆ, ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೊಳ್ಳುವವರು ಮಾತ್ರ ವಿರಳ.
ಕುಲಕಸುಬಾಗಿ ಕುಂಬಾರಿಕೆಯನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳು ಆರಕ್ಕೇರದೆ, ಮೂರಕ್ಕಿಳಿಯದೇ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹುಣ್ಣಿಮೆ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ, ಇನ್ನಿತರ ಹಬ್ಬದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಂಬಾರ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ತುಸು ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ. ಉಳಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಲಿಯೇ ಗತಿ. ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಡಕೆ, ಪಣತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರ  ಮಣ್ಣಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಟಕ್ಕುಂಟು, ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ಖರೀದಿಸುವ ಗ್ರಾಹಕರು ಮಣ್ಣಿನ ಸಾಮಗ್ರಿ ಕೊಳ್ಳಲು ಚೌಕಾಶಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲ ವೇಳೆ ನಷ್ಟವಾದರೂ ಗ್ರಾಹಕರು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಬಹುತೇಕ ಕುಂಬಾರರು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆ ಕುಂಬಾರಿಕೆಯಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಹಿರಿಯ ಕುಂಬಾರರ ಅಳಲು.